মূল কবি- এঞ্জেলা কোষ্টাৰ
(অনুবাদ- ৰাজশ্ৰী সেনাপতি গগৈয়ে)
১-
জীয়াই থকাৰ পোহৰ
প্ৰিয়জনৰ ওপৰত আশাৰ পোহৰ জিলিকি উঠে
আঘাতপ্ৰাপ্ত প্ৰান্তৰ দ্বাৰা খোলা মাটি য'ত
দৰিদ্ৰতাই উলংগ হৈ থাকে।
তাত বস্তু পৰিধান নকৰাকৈ বহুতো মহিলা আছে চকু মেলি মেলি
কাষতে মৃতদেহেৰে ভৰা ফুটপাথত
উদ্বিগ্নতাৰ সৈতে জাবৰৰ ভিতৰত খুৱাই দিয়া হয়
বাহী ৰুটিৰ টুকুৰাৰ দৰে পচি যোৱা খাদ্যৰ সৈতে যেন বিপথগামী কুকুৰৰ বাবে।
কিন্তু আশাৰ পোহৰে জয়লাভ কৰে
যত দুখীয়া আৰু ৰোগীয়ে পাৰ হৈ যোৱা পথবোৰত বিশ্বজুৰি ভ্ৰমণ কৰে।
টৰ্চৰ পোহৰৰ শুভযাত্ৰাৰ দৰে তাত পাৰ হৈ যায় প্ৰিয় পৃথিৱীখনক কষ্ট বন্ধ কৰিবলৈ ক’বলৈ।
ই দুখীয়াক প্ৰচুৰ পৰিমাণে আশাৰ পোহৰেৰে খুৱাইছিল।
সাগৰীয় পোহৰ ওলাই আহি ৰোগীৰ আত্মাৰ ফাটবোৰ ভৰাই পেলায়, য’তেই নাথাকক কিয়।
পোহৰক আকোঁৱালি লৈ সকলোৱে শতিকাৰ দুষ্টতাৰ পৰা আৰোগ্য লাভ কৰে:
ৰোগ আৰু দৰিদ্ৰতা!
□
২-
মোৰ মাৰ বাবে
মোৰ চকুপানীৰে, তেওঁৰ প্ৰতি থকা প্ৰেমৰ বেদনাৰে কেইবাটাও শাৰী আৰু অন্তহীন পদ লিখিছো।
ক'ত আছা, মোৰ মা?
তোমাৰ চকু দুটাত আকৌ এবাৰ ভালপোৱাৰে চুমা খাবলৈ মন গৈছে!
তোমাৰ গৰম হাত দুখন আগৰ দৰেই আদৰ কৰিব বিচাৰো।
তোমাৰ অকাল বাৰ্ধক্যৰ বলিৰেখাবোৰ মোৰ আঙুলিৰে অনুভৱ কৰিবলৈ মন যায়,
ইমান অলস অৱস্থাত তোমাক চাব নিবিচাৰো৷
তোমাৰ ধূসৰ চুলিবোৰ চিৰন্তন দুখৰ সাক্ষী;
তুমি মোৰ বাবে অবিসম্বাদী,
তুমি মোৰ মা ছফী;
মই তোমাক সদায় অন্তহীনভাৱে ভাল পাম,
দেৱীৰ দৰে,
তুমি মোৰ প্ৰাণত জীয়াই থাকিবা;
মই কেনেকৈ বিশ্বাস কৰিম যে মই তোমাক এই জীৱনত আৰু কেতিয়াও দেখা নাপাম!
তুমি আৰু ইয়াত নাথাকা;
তুমি গম পোৱা নাছিলানে যে তুমি মোৰ উশাহতে থাকিবা?
মই জীয়াই থকালৈকে তুমি কেনেকৈ মৰিবা?
তোমাৰ উইনছম হাঁহিটোৱে মোক তৰাবোৰৰ জিলিকনিৰ কথা মনত পেলাই দিয়ে।
নষ্টালজিয়াৰ বিশ্বব্ৰহ্মাণ্ডখনে মোক মুগ্ধ কৰে যেনেকৈ তুমি মোৰ জীৱনটোক পোহৰ দি মোক দুখৰ ধৈৰ্য্যৰে ডাঙৰ-দীঘল কৰিলা।
গতিকে আপোনাৰ মংগলৰ বাবে অতি মৰমেৰে,
কথা কওক,
মাত্ৰ শেষৰ এটা শব্দ হ’লেও কওক!
মই এনেকৈ কেনেকৈ জীয়াই থাকিম?
মোৰ মা,
অনুগ্ৰহ কৰি এই পদবোৰ মনে মনে পঢ়ক।
মনে মনে নাথাকিব!
আহ, সময় আৰু মৃত্যুৰ দুষ্টতাক প্ৰত্যাহ্বান জনাব পাৰিলে ভাল আছিল।
মই দুৰ্ভাগ্যজনক ভাগ্যক ধ্বংস কৰি বেয়াবোৰ খেদিম।
মই আকৌ তোমাৰ কোলাত আৰাম কৰিম।
ঠিক যেনেকৈ মই কৰিছিলো, সৰুতে।
কোলাটো, য’ত মই এটা শান্তি আৰু সান্ত্বনা পাইছিলোঁ।
তেতিয়া মই কিমান সুখী আছিলো!
যেতিয়া তোমাৰ হাত দুখনে মোৰ আত্মাক গভীৰভাৱে আদৰ কৰিছিল
আৰু মোৰ গোটেই সত্তাটো ফুলি উঠিল।
মা,
অনুগ্ৰহ কৰি আকাশৰ সিপাৰে থাকিবলৈ এনেকৈ নাযাবা।
© এঞ্জেলা কোষ্টা
এলবাছান, আলবেনিয়া
kostaangela078@gmail.com
বায়':-
১৯৭৩ চনত আলবেনিয়াত জন্মগ্ৰহণ কৰা এঞ্জেলা কোষ্টা ১৯৯৫ চনৰ পৰা ইটালীত বাস কৰি আহিছে। তেওঁ ১০খন কিতাপ প্ৰকাশ কৰিছে: আলবেনিয়ান আৰু ইটালীয় ভাষাত উপন্যাস, কবিতা আৰু সাধুকথা। এঞ্জেলা কোষ্টা এগৰাকী অনুবাদক আৰু তেওঁৰ প্ৰকাশনসমূহ আলবেনিয়া, ক’ছ’ভ’, ইটালী, আমেৰিকা, ইংলেণ্ড, চীন, ৰাছিয়া, জাৰ্মানী, চৌদি আৰব, লেবানন, আলজেৰিয়া, প’ল’নিয়া, অষ্ট্ৰেলিয়া, ইজিপ্ত, গ্ৰীচ, তাজিকিস্তান, ২০১৯ৰ কেইবাখনো সাহিত্য আলোচনী আৰু বাতৰি কাকতত প্ৰকাশ পাইছে। দক্ষিণ কোৰিয়া, হাংগেৰী আদি এঞ্জেলা কোষ্টাই "Calabria Live" কাকত, Saturno আলোচনী, Le Radici কাকত"ৰ বাবে প্ৰবন্ধ আৰু সাক্ষাৎকাৰ লিখে, আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনী "Orfeu", Alessandria Today, কাকত Nacional, Destinacioni কাকত, তেখেতে আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় আলোচনী Perqasje Italo Shqiptare আলোচনীৰ সৈতে সহযোগিতা কৰে.
 |
| [Poetess : Angela Kosta] |
 |
| [Translator : Rajeshri Senapati Gogoi] |
Two Poems by Angela Kosta
(Original in English)
■
1-
The Light of Survival
The Light of Hope shines on the beloved
land furrowed by wounded edges where
the poverty lives naked.
There are undressed ladies with wide open eyes
on the sidewalks full of corpses
with anxiety is fed inside the garbage
with rotting food like stale bread crumbs as if they are for stray dogs.
But the Light of Hope triumphs it travels around the world on the paths where poor and sick people pass. It's passes there like a torchlight procession to tell the beloved Earth to stops suffering. It fed the poor in abundance with the light of hope.
The oceanic light emerges and fills the cracks in the souls of the sick, wherever are there.
By embracing the light, everyone recovers from the evils of the century:
Diseases and Poverty!
□
2-
For My Mother
I have written several lines and endless verses with my tears, pain of love for her.
Where are you, my mother?
I wish to kiss your eyes with goodness once again!
I want to caress your warm hands just the way you used to do.
I want to feel the wrinkles of your untimely old age with my fingers,
I don’t want to see you in such lethargic condition.
Your grey hair are the witness to eternal suffering;
You are irreplaceable to me,
You are my mother Sophie;
I will always love you endlessly,
Like a goddess,
You will live in my soul;
How can I believe that I will never see you again in this life!
You won't be here anymore;
Didn't you know that you would be in my breath?
How can you die till I am alive?
Your winsome smile reminds me of the glare of the stars.
The universe of nostalgia fascinates me as you have given light to my life and raised me with the patience of sufferings.
So with great love for your good sake,
Speak up,
Just tell me at least one last word!
How would I live like this?
My mother,
Please read these verses silently.
Don't be silent!
Ah, I wish I could challenge time and the evil of death.
I will destroy the unfortunate fate and drive away the evils.
I'll snuggle in your lap again.
Just as I did, when I was a kid.
The lap, where I found a tranquility and solace.
How happy I was then!
When your hands caressed my soul deeply
And my whole being blossomed.
Mother,
Please don't go like this to stay beyond the sky.
□
© Angela Kosta
Elbasan, Albania
kostaangela078@gmail.com
Bio:-
Angela Kosta was born in Albania in 1973. He has lived in Italy since 1995. You have published 10 books: novels, poems and fairy tales in Albanian and Italian. Angela Kosta is a translator and her publications are featured in several literary magazines and newspapers in Albania, Kosovo, Italy, USA, England, China, Russia, Germany, Saudi Arabia, Lebanon, Algeria, Polonia, Australia, Egypt, Greece, Tajikistan, South Korea, Hungary, etc. Angela Kosta writes articles and interviews for the newspaper "Calabria Live", the magazine Saturno, the newspaper Le Radici", for the international magazine "Orfeu", Alessandria Today, the newspaper Nacional, the newspaper Destinacioni, she collaborates with the magazine Perqasje Italo Shqiptare, the international magazine.
